Su_24 در گذر زمان

جنگنده ای با توانایی تهاجم در تمام شرایط آب و هوایی

کار طراحی اولیه بر روی این هواپیمای تهاجمی دو موتوره در دفتر طراحی «کولون»(نام رسمی شرکت سوخو تا قبل از دهه 1970 میلادی)در سال 1962 آغاز شد .با وجود این پشرفت اصلی تا اوت سال 1965 که نیروی هوایی روسیه (VVS)خواستار آغاز کار طراحی کامل آن شد حاصل نگردید. این طرح در نهایت به پیدایش یک هواپیمای تهجم ارتفاع پایین با قابلیت انجام عمل هسته ای و کارایی نشست و برخاست کوتاه انجامید.

توانایی انجام پرواز طولانی مدت در سرعت های مافوق صوت جهت پشت سر گذاشتن پدافند هوایی دشمن از جمله الزامات اولیه طراحی این جنگنده بود.بمب افکن جدید که در آن زمان در دفتر طراحی با نام اولیه T_6_1 شناخته می شد.در 2 ژوییه 1967 نخستین پرواز خود را انجام داد.این بمب افکن دارای یک بال دلتا شکل ثابت بود و قرار بود به واسطه ی دو جت برارزا بر روی بدنه به توانایی نشست و برخاست کوتاه دست یابد .در این آزمایش های پروازی اولیه از جت برارزااستفاده نشده بود اما در همان مراحل نخستین مشخص شد که طرح جتهای برارزا چندان کارآمد نخواهد بود و با مشکلات فنی عدیده ای روبه رو می باشد .بنابراین در میانه سال 1967 به کارگیری یک بال با هندسه متغیر به عنوان یک گزینه بهتر اتخاذ شد و طرح نهایی با شباهت ها یی با طرح مورد استفاده در جنگنده ی جنرال دینامیکس F_111 داشت که نخستین پرواز خود را در سال 1964 انجام داده بود.

پیش نمایش دارای بال هندسه ای متغیر که با نام T_6_1 شناخته می شد نخستین پرواز خود را در سال 1970 انجام داد.مراحل آزمایش و ورود به خدمت Su_24 بسیار طولانی شد و حدود 4 سال به طول انجامید

در جریان تکمیل این جنگنده 10 فروند از این جنکنده از بین رفت که سه فروند به دلیل مشکلات مرتبط با بدنه و 7 فروند به دلیل مشکل موتور توربوجت AL_21F_1 با رانش19626 پاوند با پس سوز از بین رفت.

تولید مقیاس کامل این جنگنده در سال 1971 در تاسیسات تولید هوایی نووا سیبرسک آغاز شد و نیروی هوایی شوروی نخستین SU_24های خود را در سال 1973 تحویل گرفت.

با وجود این این جنگنده تا فوریه 1974 به طور رسمی برای ورود به خدمت برگزیده نشد.

15 فروند از این جنگنده (که ناتو آن را فنسرA می شناخت)دارای مقطع عرضی مربعی شکل کانلا مشخص در عقب بدنه ی خود بود.چهار فروند نخستین از این گروه از موتور AL_21F_1نیرو می گرفتنددر حالی که بقیه هواپیما مجهز به موتور توانمندAL_31F_3 با رانش خشک 17200 پاوند و با پس سوز 24700 پاوند بودند.نصب این موتور ها بزرگتر نمودن ورود هوا را الزامی نمود.

SU_24M نمونه تهجمی نهایی

کار بر روی نمونه بهسازی شده ی Su_24 در سال 1971 آغاز شد . این برنامه ناپو با نامT_6M  شناخته می شد و پیش نمایش T_6M  برای نخستین بار در سال 1977 به پرواز درآمد و برنامه ی طولانی مدت آزمایش و تکمیل آن با چهار سانحه همراه بود.

در سال 1983 خط تولید کاملا به ساخت SU_24 فنسر دی اختصاص یافت و در همین سال نیز مجوز ورود به خدمت آن در نیروی هوایی شوروی صادر گشت .نمونه جدید فنسر دارای سازه ی دوباره طراحی شده و الکترونیک پروازی ماموریتی بهسازی شده بود که حمل انواع جنگ افزار هدایت تلویزیون و لیزری نسل جدید را ممکن می ساخت.

شعاع رزمی Su_24M  با نصب یک غلاف سوخت گیری هوا به هوا روی قسمت امتداد یافته دماغه هواپیما تا حد زیادی افزایش یافت .افزودن غلاف سوخت رسانی UPAZ_A امکان انتقال آن را تا 19800پاوند معادل 9000 کیلو گرم سوخت را فراهم ساخت.

در کل سالهای بین 1978 تا 1993 800 فروند Su_24  شامل نمونه صادراتی و جنگ الکترونیک و شناسایی در ناپو ساخته شد......

منبع:مجله صنایع هوایی